Ramazan Sarıkaya’nın ardından… – (Ümit Aktaş)

0
131

Ramazan Sarıkaya pek belli etmese de edebiyatı çok severdi ve oldukça seçili kitapları, hızla okurdu.

Ramazan’la uzun yıllardır tanışmaktayım. Ama ondaki o mütevazı duruşunun ardında tuttuğu derin bilgeliği ancak yakın yıllarda fark edebildim. Şüphesiz ki bu bana ait bir körlüktü. Ama bunu fark ettikten sonra AKDAV’a giderken, öncelikle orada Ramazan’la, onun o güler yüzlü nezaketiyle, bir dost yüzüyle karşılaşacağımı düşünerek, sevinçle yürürdüm.

Belki çok şey olmazdı konuştuklarımız. Ama nicedir bilmekteydim ki gerçek dostluklar içi boş gevezeliklere değil, bakışlardaki o dile gelmez sıcaklığa dayanmaktadır. Yine de uzun boylu suskun duramaz, özellikle en son okuduğumuz kitaplar üzerinde konuşurduk. Pek belli etmese de edebiyatı çok severdi ve oldukça seçili kitapları, hızla okurdu.

Dostlarına yüzünden hiç eksik etmediği güler yüzlü nezaketiyle ikram ettiği çayların tadıyla derinleşen sohbetlerimiz, zaman zaman farklı konulara dallansa da, belli ki içerisinde yaşadığı dünyayla bir anlaşmazlık içerisindeydi ve hep bir cennet düşüyle, uzakları gösterirdi. Ama kendi içerisinde tuttuğu bu anlaşmazlığı benim hiçbir zaman başaramadığım bir biçimde dışarıya yansıtmaz, en zor zamanlarında bile yüzündeki tebessümü ve sözlerindeki sevecenliği korumayı asla ihmal etmezdi.

Kitabevi’ni kendisine verdiğimde, ertesi gün, bu kitapla ilgili derin mülahazalarını ve kitabın kimi yönleriyle ilgili sorularını duyduğumda ne kadar şaşırmıştım. O gece okuyup bitirmişti. Günler sonra, “gemi yolculuğundan hiç bahsetmedin, nasıldır, çok merak ediyorum” dediğinde, hiç aklımda olmadığı halde yeni bir roman (Gemi) için belki de bilerek kışkırtıcı bir soru atmıştı ortaya. Ama belli ki daha farklı bir yolculuk beklemekteydi. Daha derin, daha varoluşsal, daha büyülü bir yolculuk. Ardında bırakacağı o derin boşluğa aldırmadan, özünde sakladığı o cesaret ve ferasetle çıkacağı, daha doğrusu içsel olarak Rabbiyle kurduğu o yakın ilişkinin kendisini çağıracağı selamete dair bir yolculuk.

Belki bunu yazmak da istemişti; uzak bir yerlerde, şehrin ve insanların gürültülerinden ırak bir asudelikte sadece okumak ve yazmakla iştigal edeceği ıssız bir yerde yazacağı o derin yolculuktan, satır arasında da olsa söz etmişti. Ama yazmak, biraz da biz hayat kaçkınlarının işi. O ise başka bir biçimde ortaya koydu söyleyeceklerini; daha doğru ve yaşamsal bir biçimde. Ama bu sözleri birtakım hamaset övgülerine boğmaksızın anlamak, yani Ramazan’ın hiçbir zaman ağzından dökülmese de eyleminden dökülen sözleri anlamak için geriye doğru onun hayatına bakmak, onun hep mütevazı bir sükûnetle sakladığı özündeki o derin bilgeliği ve aydınlığı hatırlamak gerekiyor.

Yeryüzünü gürültüleri, ihtişamları, kibirleri ve enaniyetleriyle doldurmaya çalışan bir yığın zavallı insanın varlığının rağmına, Ramazan’ın varlığı bana o kendisini her şeyin gerisinde tutsa ve hiç belli etmese de, dünyada güzel insanların, dahası hiç eksilmeyen bir sürur ve rahmetin de olduğunu hatırlatmakta. Ardında derin bir boşluk bırakan o güzel insanın bunca irfanı ve erdemi nasıl ve ne zaman kalbinde biriktirdiğini hiç bilemeyeceğim. Buna dair hiçbir şey de konuşmadım kendisiyle; elbette bunu konuşmanın nahoşluğunun da farkındayım. Ama tıpkı bir gül nasıl dünyayı güzelleştirmekteyse, kimi insan da özünde böylesi bir güzellikle yaşamakta ve içerisinde yaşadığımız şu acımasız, kıymet bilmez, hoyrat dünyayı biraz olsun katlanılır kılmakta.

Şüphesiz ki hepimizin içerisinde bu güzellikler kadar kötülük eğilimleri de bulunmakta. Ama kim özünü güzelleştirmeye çalışmaktaysa (cehd etmekteyse), Rabbi de onun bu yoldaki yolculuğunu kolay kılmakta. Ramazan işte bunun en müşahhas örneği ve onun şehadeti bu anlamda doğrudan kendi cehdinin onu çıkardığı bir selamettir. Onun için bir selamettir inşallah; ama Ramazan’ın ve onun gibilerinin eksildiği bir dünya artık daha ıssız ve daha yalnız olduğumuz bir dünya. Dileğim, Rabbimin de biz geride kalanları bu selametten mahrum kılmaması.

———————————-

Ümit Aktaş

 

DİĞER KÖŞE YAZILARI