Muhammed – (Ömer Altaş)

0
167

Bu dizeler, Tunus`ta ve Mısır`da on yıllardır süren zulüm düzenine karşı gerçekleşen meşru halk ayaklanmasına ithaf edilmiştir. Her zaman olduğu gibi ateş düştüğü yeri yakacak, Tunuslu anne, Boazizi’nin acısını evinin salonunda küçük torununun ışık saçan gözlerine bakarak ve oğlunun izini onda arayarak dindirmeye çalışacaktır. Sanıyoruz, dünyanın dört bir yanında duyarlı yüreklerin empatisi acılı annenin ikinci tesellisi olacaktır.

Bu dizeler, Tunus`ta ve Mısır`da on yıllardır süren zulüm düzenine karşı gerçekleşen meşru halk ayaklanmasına ithaf edilmiştir. Her zaman olduğu gibi ateş düştüğü yeri yakacak, Tunuslu anne, Boazizi’nin acısını evinin salonunda küçük torununun ışık saçan gözlerine bakarak ve oğlunun izini onda arayarak dindirmeye çalışacaktır. Sanıyoruz, dünyanın dört bir yanında duyarlı yüreklerin empatisi acılı annenin ikinci tesellisi olacaktır.
 

MUHAMMED

Karanlığa ve yalnızlığa

Haykırıyor bir devrimci Tunus’ta

‘Sokağa çıkma yasağı var ‘

Güvercinler uçmuyor semada

Gözlerini gördüm, bulvarda

Bir tank saçağı altında

Kabına sığmıyor artık yürek

Sura üfleniyor her yerde

Mezar Taşları Senfonisi

Sloganı isyanın

Issız loş sokakların cansız çeperinde

Gözü kara sade bir halk

Patlıyor El-Cezire ekranına Tunus’ta

‘Doymadınız mı ilahlar!’

Bulvarda göz alıyor inancın alevi

Zehirli gaz oluyor zulme

Kutlu direniş halka

Serin kaldırım taşlarını teslim alıyor önce

Olduğum yere çakılıyorum öylece

Çok uzaklardaki bu gücün adı ne?

Herkes bağırır bir yerde

Holiganı, şarkıcısı, balıkçısı

Çocuğu, genci, yaşlısı

Bu mühendis bir başka,

‘ Muhammed Boazizi! ’

İçine haykırdığı azim ses

Yanarken bile haysiyet için

Var olarak yok edemediği zulmü

Yok olarak yok etmek için!

Kav benzini tutuşturdu

Benzin her şeyini Muhammed’in

Kirpiklerini aldı önce alevler

Aşk olsun!

Nasıl oldu bağırmadın Muhammed!

Girmesin istedin kayıtlara

Olmasın adi bir vaka.

Tek başına onurdun

Yanmış gözlerinde bile okunan

On yılların köle düzeni de

Yanabilir miydi cebindeki son kuruşun üzerinde?

Büyük insan Muhammed!

Aşıktın yaşamaya işte ispatı

Aşıktın, yavrunun baba deyişine

Annene, mahallene, halkına.

Hiç gamlanmadı Muhammed

Melekler getirdi kulağına

İlanını annesinin yeryüzüne

‘Oğlumun yaptığı ile gurur duyuyorum’

Sessizdi sesi

Hangi ruh acır da bağırmaz

Şahitlik ettiğinde şehit

Vicdanının sesine

Muhammed’in sesi

Halkına rahmet

Muhammed’in sesi

Halkalara rahmet

Ey uğruna ölecek hiçbir şeyi kalmayan dünya!

Sana uyan ulemanın elleri kurusun!

Muhammed’in devrimine

İnancı kalkan yapan

Kıyamı küçük gösteren fetvayla

Kendi onurunu yakan

Köle düzenleri sürsün diye.

Gözlerini kapamadı önceden

Tanığıydı Muhammed

Vicdan Allahın istiaresi

Gündüzlerin istiharesi

Aklın kalbin vahyin menzili !

Dirilişin sabahında

Milyonlar indi Burgiba Bulvarı’na Tunus’un

Milyonlar indi Özgürlük Meydanı’na Mısır’ın

Ne demek istedi o vicdan bize?

Hepimizin sözü yerine

Duymak istediler tükendiği yerde

Kulak kabarttılar ölümcül, sessizce

Aynı anda irkildi milyonlar

Saf tuttu Boazizi’ler aniden

Mabedine karşı Firavunlar’ın

Hepsinin dudakları aynı açıldı

Girdi demek her bedenin içine

Muhammed’in ruhu

Titreten bir sesin aksi semada

‘Yaşasın Tunus Yaşasın Mısır

Yok Olsun Zulüm Kahrolsun Zalimler!’

———————————-
Ömer Altaş
 
DİĞER KÖŞE YAZILARI